Gazze’de yaşayan bir akademisyen, temel gıdaya ulaşabilmek için her gün aşevi sırasına giriyor. Savaşın yıkıma uğrattığı kentte dersliklerden ve akademik çalışmalardan uzak kalan akademisyen, hayatta kalabilmenin yolunu dağıtılan sıcak yemeğe ulaşmakta arıyor.
Aşevi önündeki sıra, bölgedeki insani krizin en görünür adreslerinden biri haline gelmiş durumda. Günün erken saatlerinde başlayan bekleyişte çocuklar, yaşlılar, kadınlar ve savaş nedeniyle yerinden edilen aileler aynı yardım noktasında toplanıyor. Sıra ilerledikçe dağıtılacak yemeğin herkese yetip yetmeyeceği belirsizliğini koruyor.
Akademik hayatın yerini yardım kuyruğu aldı
Gazzeli akademisyenin yaşadıkları, savaşın yalnızca binaları ve altyapıyı değil, insanların mesleklerini ve gündelik düzenlerini de nasıl etkilediğini gösteriyor. Üniversitelerin, araştırma merkezlerinin ve eğitim kurumlarının faaliyetlerini sürdüremediği ortamda akademik birikim, geçim ve barınma sorunlarının gölgesinde kalıyor.
Bir zamanlar öğrencileriyle dersliklerde buluşan, araştırmalar yapan ve bilimsel çalışmalar yürüten akademisyen için bugün en acil mesele, kendisi ve ailesi için bir sonraki öğünü temin edebilmek. Aşevi sırasında geçirilen saatler, savaş koşullarında eğitim emekçilerinin de diğer siviller gibi temel ihtiyaçlara erişim mücadelesi verdiğini ortaya koyuyor.
Yardım noktalarında yoğunluk her gün artıyor
Gazze’de gıda dağıtımı yapan aşevleri, çok sayıda ailenin düzenli yemek yiyebildiği sınırlı merkezler arasında bulunuyor. Evleri yıkılan veya güvenli bölgelere göç etmek zorunda kalan insanlar, yemek hazırlamak için gerekli yakıt, temiz su ve malzemeye ulaşamadıkları için bu noktalara yöneliyor.
Sıralarda bekleyenlerin taşıdığı kaplar, dağıtımın ardından ailelerin gün boyunca tüketebileceği yemeği temsil ediyor. Bazı kişiler aldıkları payı çocuklarına götürüyor, bazıları ise aynı yemeği birden fazla öğüne bölmek zorunda kalıyor. Yardım miktarındaki küçük bir değişiklik bile ailelerin günlük beslenme düzenini doğrudan etkiliyor.
Açlık yalnızca sofraları değil sağlığı da tehdit ediyor
Yetersiz beslenme, savaşın yarattığı yaralanmalar ve salgın hastalık riskleriyle birleştiğinde siviller üzerindeki baskıyı artırıyor. Özellikle çocuklar, hamile kadınlar, yaşlılar ve kronik hastalığı bulunan kişiler düzenli gıdaya ulaşamadığında sağlık sorunlarıyla daha ağır biçimde karşı karşıya kalıyor.
Akademisyenin aşevi sırasındaki görüntüsü, açlığın toplumun belirli bir kesimiyle sınırlı olmadığını gösteriyor. Eğitimli, meslek sahibi veya daha önce düzenli gelire sahip kişiler de savaşın ekonomik ve insani koşulları karşısında yardım dağıtım noktalarına bağımlı hale gelebiliyor.
Yerinden edilme yaşam koşullarını ağırlaştırıyor
Gazze’de çatışmalar ve saldırılar nedeniyle yer değiştiren aileler, güvenli barınma alanı bulmakta zorlanıyor. Geçici barınma noktalarında kalabalık, hijyen eksikliği ve temiz suya erişim sorunları günlük hayatı daha da güçleştiriyor. İnsanlar bir yandan barınacak yer ararken diğer yandan yiyecek ve içme suyu temin etmek için uzun mesafeler kat ediyor.
Aşevi sıraları bu nedenle yalnızca yemek dağıtılan alanlar değil, yerinden edilmiş insanların birbirlerinden haber aldığı, ihtiyaçlarını paylaştığı ve yardım beklediği merkezler olarak da öne çıkıyor. Sırada geçirilen zaman uzadıkça fiziksel yorgunluk, belirsizlik ve güvenlik kaygısı da derinleşiyor.
Akademisyenlerin geleceği de belirsiz
Gazze’de üniversitelerin ve araştırma kurumlarının zarar görmesi, akademisyenlerin çalışma koşullarını belirsiz hale getiriyor. Eğitim faaliyetlerinin ne zaman ve hangi imkânlarla yeniden başlayacağı, öğrencilerin ve öğretim üyelerinin güvenli biçimde bir araya gelip gelemeyeceği bilinmiyor.
Bilimsel üretimin sürdürülebilmesi için yalnızca üniversite binalarının onarılması yeterli olmayacak. Akademisyenlerin barınma, beslenme, sağlık ve güvenlik ihtiyaçlarının karşılanması; öğrencilerin eğitimden kopmasını önleyecek mekanizmaların oluşturulması gerekecek. Aşevi sırasında bekleyen akademisyenin hikâyesi, bu ihtiyaçların ertelenemeyecek kadar temel olduğunu hatırlatıyor.
Gazze’de yardım kuruluşlarının dağıtım kapasitesi, bölgeye ulaştırılabilen gıda miktarı ve güvenlik koşulları, sivillerin günlük yaşamını belirlemeyi sürdürüyor. Aşevi önlerinde oluşan kuyruklar, insanların yalnızca sıcak bir öğün beklemediğini; savaşın ortasında yaşamını sürdürebilmek için sınırlı imkânlara tutunduğunu gösteriyor.
